Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) verilerine göre intihar vakaları, yıllar içinde dalgalı bir seyir izlerken özellikle son dönemde yeniden yükselişe geçti.
Son üç yılda artış eğilimi yeniden belirginleşti
Resmi verilere göre Sakarya’da intihar sayısı 2018 yılında 34 olarak kaydedildi. 2019’da bu sayı 27’ye gerilerken, 2020 yılında 40’a yükseldi. 2021’de 37, 2022’de 40, 2023’te 35 ve 2024’te 37 vaka kayıtlara geçti.
2025 yılında ise intihar vakalarının 51’e ulaştığı bildirildi. Bu veri, son sekiz yılın en yüksek yıllık sayısı olarak kayıtlara geçti. Özellikle son üç yıldaki yükseliş, ruh sağlığı alanında önleyici politikaların önemini bir kez daha gündeme taşıdı.
“Her sayı bir yaşam hikâyesi”
Uzmanlar, intihar vakalarının yalnızca adli istatistikler olarak değerlendirilmemesi gerektiğine dikkat çekiyor. Her bir vakanın geride aileler, yakınlar ve derin bir yas süreci bıraktığı vurgulanıyor.
İntiharın çoğu zaman tek bir nedene bağlı olmadığı; psikiyatrik rahatsızlıklar, ekonomik zorluklar, işsizlik, aile içi problemler, sosyal izolasyon, bağımlılık ve umutsuzluk gibi birçok faktörün bir araya gelmesiyle ortaya çıkabildiği ifade ediliyor.
Erkeklerde oran daha yüksek
Sekiz yıllık veriler incelendiğinde, vakaların büyük bölümünü erkeklerin oluşturduğu görülüyor. Uzmanlar, bu durumun sosyal, ekonomik ve psikolojik boyutlarıyla ayrıca değerlendirilmesi gerektiğini belirtiyor.
“Erken fark etmek hayat kurtarır”
Ruh sağlığı uzmanları, intihar riskinin çoğu zaman belirli sinyallerle kendini gösterebildiğini ifade ediyor. İçine kapanma, sosyal çevreden uzaklaşma, umutsuzluk söylemleri ve günlük yaşamda belirgin değişikliklerin dikkate alınması gerektiği vurgulanıyor.
Uzmanlara göre bu tür durumlarda bireylerin yargılanmadan dinlenmesi, profesyonel desteğe yönlendirilmesi ve yalnız bırakılmaması hayati önem taşıyor.
Asıl soru: Tablo nasıl tersine çevrilecek?
Sakarya’da ortaya çıkan bu veriler, yalnızca geçmiş yılların istatistiklerini değil, aynı zamanda geleceğe yönelik önemli bir uyarıyı da içeriyor.
Uzmanlar, ruh sağlığı hizmetlerine erişimin kolaylaştırılması, psikolojik destek mekanizmalarının güçlendirilmesi ve toplumsal farkındalığın artırılması gerektiğini vurguluyor.
Her bir rakamın ardında bir yaşam hikâyesi olduğuna dikkat çekilerek, bu tablonun ancak bütüncül bir toplumsal yaklaşım ve erken müdahale ile tersine çevrilebileceği ifade ediliyor.