Sakarya’nın hafızasında yer etmiş organizasyonlardan biri varsa, hiç şüphesiz o da Olgunlar Turnuvası’dır.
Tam 36 yıldır aynı heyecanla devam eden, nice dostluklara, anılara ve unutulmaz maçlara ev sahipliği yapan bu organizasyon artık sadece bir futbol turnuvası değil; Sakarya’nın markasıdır. Hatta birçok il, yıllardır Olgunlar Turnuvası’nı örnek almış, benzer organizasyonlar düzenlemiştir.
Dün akşam tribündeydim.
Maçları büyük bir keyifle izledim. Sahadaki mücadele, tribünlerdeki coşku yine vardı. Büyüklerimizin yıllardır emek vererek yaşattığı bu geleneğin ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha gördüm.
Ama bir şeyi daha gördüm…
Sahanın etrafındaki reklam panolarının büyük bölümünün boş olduğunu.
İşte asıl üzücü olan da buydu.
Bu boş panolar aslında boş bir reklam alanı değil; şehrin sahip çıkamadığı değerlerin fotoğrafıdır.
Bugün onlarca firma reklam bütçelerini başka şehirlerde harcamayı tercih ederken, kendi şehrinin en köklü organizasyonuna destek vermiyorsa burada dönüp kendimizi sorgulamamız gerekir.
Bir şehir, kendi markasına sahip çıkmıyorsa başkasından destek bekleyemez.
Olgunlar Turnuvası sadece birkaç kişinin omzunda taşınacak bir yük değildir. Bu organizasyon; belediyesinden iş insanına, odalarından sivil toplum kuruluşlarına kadar herkesin ortak değeridir.
Ne yazık ki bizde yıllardır değişmeyen bir alışkanlık var…
Birileri bir iş yapar.
Fedakârlık yapar.
Emek verir.
Sonra şehir uzaktan izler.
Destek olmak yerine seyretmeyi tercih eder.
Hatta bazen başarısız olmasını bekleyenler bile çıkar.
İşte o zaman dostla düşman da belli olur.
Çünkü bir şehirde yapılan işe sahip çıkmamak, sadece organizasyonu yalnız bırakmak değildir; o şehrin geleceğine de sırt çevirmektir.
Olgunlar Turnuvası bugün hâlâ ayaktaysa, bu birkaç idealist insanın inadı ve sevgisi sayesindedir.
Ancak bu yük sonsuza kadar birkaç omuzda taşınamaz.
Sakarya artık şunu anlamalıdır:
Şehrin markaları kendiliğinden oluşmaz. Emek ister, fedakârlık ister ve en önemlisi sahiplenilmek ister.
Boş kalan reklam panoları bana şunu söyledi:
Sorun organizasyonda değil…
Sorun, organizasyona sahip çıkmayan şehir kültüründe.
Umarım gelecek yıl sahada sadece futbolcuların değil, tribünlerde Sakarya’nın birlik ruhunun da kazandığını görürüz.