Bir belediyeyi değerlendirmek elbette sokakların temizliğine, yolların durumuna ve günlük hizmetlere bakmayı gerektirir. Çünkü bunlar belediyeciliğin temelidir. Ancak belediyeciliği yalnızca çöp toplamak, kaldırım yapmak ve rutin hizmetlerden ibaret görmek de artık eski anlayışın bir yansımasıdır.
Sapanca Belediye Başkanı Nihat Arda Şahin’in yönetim anlayışına baktığımızda, tam da bu noktada farklı bir bakış açısı görüyoruz. Genç, dinamik ve üretmeye çalışan bir profil çiziyor. Elbette eksikleri vardır, eleştirilecek yönleri de olacaktır. Fakat bugün üzerinde durulması gereken konu, ortaya koymaya çalıştığı vizyondur.
Çünkü bir şehrin ruhunu sadece asfalt değil; kültür, sanat ve sosyal yaşam da inşa eder.
Bugün atıl durumda kalan bir amfi tiyatroyu yeniden canlandırmaya çalışmak… Yıllardır kullanılmayan alanları vatandaşın hizmetine sunmak… İlçeye yüzme havuzu kazandırmak ya da mevcut tesisleri işler hâle getirmek… Bunlar kolay işler değildir. Daha da önemlisi, bunlar günü kurtaran değil, geleceğe yatırım yapan belediyecilik anlayışının örnekleridir.
Birileri zamanında yapmış, kurdele kesmiş ve kenara çekilmiş olabilir. Asıl mesele ise o yatırımları yaşatabilmektir. Çünkü kullanılmayan her tesis zamanla çürür; yaşatılan her tesis ise şehre değer katar.
Şüphesiz belediyenin görevi çöpleri toplamak, parkları temizlemek ve günlük hizmetleri aksatmamaktır. Bunlar zaten olması gereken hizmetlerdir. Fakat bunların üzerine yeni projeler ekleyebilmek, sosyal yaşamı güçlendirebilmek ve Sapanca’yı sadece doğal güzellikleriyle değil, kültürel kimliğiyle de öne çıkarabilmek gerçek belediyecilik vizyonudur.
Belki bugün yeterince destek göremiyor. Belki bazı projeleri hak ettiği ilgiyi bulmuyor. Ancak görünen o ki, pes etmek yerine elindeki imkânlarla üretmeye devam ediyor.
Siyasette herkes eleştirilebilir. Ama emek veren, ilçesine yeni değerler kazandırmaya çalışan insanların hakkını teslim etmek de toplumun görevidir.
Sapanca’nın sadece bugünü değil, yarını da düşünülüyorsa; kültüre, sanata, spora ve sosyal yaşama yapılan yatırımların değeri yıllar sonra daha iyi anlaşılacaktır. Çünkü şehirler yalnızca binalarla değil, yaşayan mekânlarla ve mutlu insanlarla büyür.