Futbolun doğasında inişler de var çıkışlar da. Bugünlerde Sakaryaspor üzerine konuşurken, bazılarının unuttuğu nokta şu: Tokat’a takılıp skoru unutmak kolay, ama sahadaki tabloyu büyük bir resmin parçası olarak görmek gerek. “Çok biliyorsunuz ya, kibir abideleri” diye başlayan serzeniş aslında boşuna değil. Çünkü Sakaryaspor’un üzerinde konuşurken, sadece bir maç değil; bütün bir sürecin psikolojisini okumak lazım.
Amedspor – Erzurumspor maçını gündeme taşıyanların unuttuğu şey şu: Her teknik direktör değişikliğinde, her yeni sayfa açılışında, takımlar reaksiyon verir. Bu futbolda yazılı olmayan bir kuraldır. Yani tek bir galibiyet ya da mağlubiyet üzerinden hüküm vermek, sadece kendimizi kandırmaktır.
Bugün Sakaryaspor’da gerçekten iyi giden tek şey var: Tribün. Tatangalar’ın coşkusu, takıma inancı ve sarsılmaz bağlılığı. Yeşil-siyah armayı taşıyanlar, belki sahada zaman zaman istediklerini bulamıyor ama tribünde hayat var, nefes var. Asıl güç de burada yatıyor.
Ama unutmamak gerek: “Her kabusun başlangıcı, güzel bir rüyadır.” Futbol, rüyalarla kabuslar arasında gidip gelen bir hikâye değil mi zaten? Bir gün zirveye çıkarsın, ertesi gün dipte bulursun kendini. Önemli olan, bu iniş çıkışları doğru okumak ve sabrı elden bırakmamak.
Sakaryaspor’un bugünkü tablosu da işte böyle okunmalı. Tek bir skor, tek bir maç, tek bir atmosfer üzerinden değil; bütün bir yolculuğun içindeki durağın adı olarak. Çünkü yol uzun, hikâye daha yeni yazılıyor. Ve o hikâyede, Tatangalar’ın sesi hep baki kalacak.